ايتاليايى ها براى ازدواج تناقض هاى زيادى دارند كه ريشه در تاريخ ديرينه آنها دارد.
در برخى از مناطق، عروس و داماد بايد پاى پياده به كليسا بروند و ساكنان محل هر يك شيئى را سر راه آنها قرار مى دهند تا عكس العمل عروس را ببينند. نحوه برخورد عروس با اين موانع خبر از نحوه اداره زندگى از سوى او مى دهد. پس از برگزارى مراسم در كليسا عروس و داماد بايد يك تكه چوب را با اره دو سر ببرند. اين كار سمبل شراكت و همكارى آنها در زندگى است. اگر عروس شب قبل از عروسى لباس سبز بپوشد اين كار براى آنها خوش شانسى به همراه مى آورد.
عروس در روز عروسى نبايد طلا به همراه داشته باشد (تنها حلقه ازدواج مى تواند از طلا باشد) زيرا بد شانسى مى آورد. عروس و داماد از يك روبنده يا تور استفاده مى كنند تا آنها را در مقابل ارواح شيطانى محافظت كند. اگر اين تور پاره شود اين امر نشان دهنده خوش شانسى است. براى داشتن بخت و اقبالى خوب داماد يك تكه آهن را در جيب شلوارش قرار مى دهد. هم چنين ايتاليايى ها معتقدند يكشنبه بهترين روز براى برگزارى مراسم ازدواج است. آنها روزهاى بارانى را نيز به فال نيك گرفته و نشانه خوش شانسى و خوش بختى مى دانند.
در طول مراسم زوج جوان بايد يك ليوان يا شيشه را خرد كنند. آنها مى گويند تعداد تكه هاى خرد شده بيانگر تعداد سال هايى است كه اين زوج با هم زندگى خواهند كرد. پس از برگزارى مراسم عروس و داماد بايد دور از چشم ديگران راهى ماه عسل شوند.

زن و شوهر پیش از وقت یکدیگر را می پسندیدند و سپس عقد زناشوئی را بنابر آئین خاصی می بستند . دختران در همسرگزینی حق انتخاب داشته و تمایل و علاقه زن به مرد را اساس خوشبختی می دانسته اند . دختران می توانستند به میل خود ازدواج کنند و اگر دختری عدم موافقت خود را در همسری مردی اعلام می کرد ، پدر نیز ناگزیر سخن او را می پذیرفت . در چنین وضعی پدر نمی توانست او را از ارث محروم سازد یا بوسیله دیگری کیفر دهد . از طرف دیگر ، مقام دختری که بی اذن والدین همسر اختیار می نمود در مقایسه با دختری که با اجازه والدین شوهر می گرفت ، پست تر بود . دیدار چهره و روی زن ، جهت انتخاب و پسند مرد نیز لازم بود . دختران را در سن 9 سالگی نامزد کرده و آنها را بعد از سیزده سالگی عروسی می کرده اند و محتمل است سن قطعی عروسی ، 15 سالگی بوده ، زیرا که طبق اوستا سن بلوغ پسرها و دخترها هر دو پانزده می باشد . پس از عروسی ،داماد عروس را به خانه خود می برده است که اصطلاح اوستائی آن (( وز Vaz )) است که به معنای خانه بردن عروس و زن گرفتن بوده است . دختران در دعاهای خود شوهران قهرمان و زیبا می خواستند .

شوهر مورد علاقه دوشیزگان دوره کیانی(هخامنشی) شوهری است که در تمام دوران حیات بتواند معیشت را تأمین کند و اولاد دهد ، شوهری باشد با فهم و حاضر زبان .

رسم جهیزیه دادن به دختران معمول بوده است . طبق سندی که از لوح های تخت جمشید بدست آمده ، داریوش به دختر خود علاوه بر اموال دیگر صد رأس گوسفند جهیزیه داده است .