پروردگارا!
امروز و اين جا از تو در خواست مى كنم
به من قدرت بخشش اعطا كنى
تا ديگر آزار نبينم...
حتى اگر نمى توانم عزيزانم را درك كنم، آنها را ببخشم
تا بياموزم قضاوت، تنها بر عهده توست و بس
تا بيشتر دوست داشته باشم
و انسان كاملترى باشم
و كمكم كن لحظه اى از ياد نبرم،
تنها اگر ببخشم، بخشيده خواهم شد.
لحظه لحظه روزهايم سرشار از نام حضور تو باد.
+
نوشته شده در پنجشنبه
1387/03/09ساعت توسط ثنا
|
دريا بى كران است و زورق من كوچك!
به «تو» توكل مى كنم كه همه كس را حمايت مى كنى.
با من بمان كه ظلمت شب از راه مى رسد.
وقتى كه هيچ ياورى نيست و آسايش گريخته است...
خدايا! اى ياور بى كسان با من بمان.
در هر لحظه به حضور تو نيازمندم.
چه چيز جز لطف تو، مى تواند ترس ها را درهم شكند
چه كسى جز تو مى تواند راهنما و پناه من باشد
در روزهاى ابرى و آفتابى با من بمان!
از هيچ دشمنى نمى هراسم، چون «تو» در كنار منى.
آنجا كه «تو» هستى اشك ها سوزنده نيستند، مرگ هم تلخ نيست.
اگر با من بمانى هميشه پيروزم.
كشتى هايم به دريا رفته اند،حتى اگر بادبان ها و دكل هاى شكسته بازگردند،به دستى اعتماد دارم كه هرگز شكست نمى خورد!
و از پليدى، نيكى به بار مى آورد،حتى اگر كشتى هايم درهم شكنند و همه اميدهايم غرق شوند،فرياد مى زنم.
به «تو» توكل مى كنم.اى پناهگاه ابدى! تو مى توانى جانشين همه بى پناهى ها شوى!
اى مهربان! دشوارى ها سراسر زندگى ام را فرا گرفته اند.
تا آنجا كه مى توانستم با پاهاى لنگانم آمدم، اما از اين جلوتر در توانم نيست،حالا، «تو» از من مراقبت نما!
اى كه به من وعده مى دهى در سختى ها و اى پناه من در گرفتارى هايم.
نگاهبانى كن مرا با چشمانت كه هرگز به خواب نمى روندو كفايت نما مرا با ستونى كه هرگز ريزش ندارد.
+
نوشته شده در جمعه
1387/03/03ساعت توسط ثنا
|
خداوندا! مرا ابزار صلح خود قرار ده!
كمكم كن تا هر جا نفرت هست، عشق
هرجا بدى هست، بخشش
هرجا بى ايمانى بيداد مى كند، ايمان
هر جا تاريكى است، روشنايى
و هر جا غصه هست، شادى بيافرينم
و با اين كه مى دانم شايد هرگز كسى كاملاً مرا درك نكند، افراد را درك كنم.
هرچند كاملاً دوست داشته نشوم، اما دوست داشته باشم.
بيشتر ببخشم به جاى اين كه دريافت كنم.
و به اين نكته ايمان بياورم كه تنها در زمان مرگ است كه زندگانى ابدى من آغاز مى شود.
+
نوشته شده در پنجشنبه
1387/02/26ساعت توسط ثنا
|
خدايا! مى ترسم.
پروردگارم مى دانم هرگز تنهايم نمى گذارى.
مى دانم تو معناى حقيقى اميد هستى.
ايمان دارم وجود تو، باارزش ترين هديه ها در زمانى است كه ترسيده ام و نااميدم، چون تو همواره در كنارم هستى، هرگز نمى ترسم، حتى اگر با بزرگ ترين مشكلات مواجه شوم.
حتى اگر در لبه پرتگاه سختى ها قرار بگيرم، ايمان دارم يا مرا در آغوش خود، خواهى گرفت يا دو بال براى پريدن از روى دشوارى ها به من عطا خواهى كرد.
مى دانم ترس در اين زندگانى فانى، جايگاهى ندارد.
اما تو روح مرا تا جايى تعالى بخش كه ترس مرا از پاى درنياورد و ايمان به حضور لايتناهى تو حتى يك لحظه از وجودم رخت برنبندد.
+
نوشته شده در دوشنبه
1387/02/23ساعت توسط ثنا
|
