صبح مى شود، قبل از همه بيدار مى شوى، چشم هايت هنوز پف دارد، خميازه مى كشى، توى آشپزخانه گيج مى خورى، قبل از هر چيز ظرف ناهار مرد را پر از پلوى ديشب مى كنى، عطر چاى تازه دم، توى خانه مى پيچد، حالا مى توانى بروى بچه ها و باباى شان را بيدار كنى! ساعت از شش كه بگذرد آنها بيدار مى شوند، يكى يكى مى آيند، مى نشينند سر سفره صبحانه، ليوان ها را پر از چاى مى كنى، چند لقمه كوچك هم مى گيرى و مى گذارى دم دست دختربچه پنج ساله اى كه مدام نق مى زند و ميان گريه خميازه مى كشد. لازم نيست تا لقمه آخر كنار دختربچه و ديگر اعضاى خانواده بمانى، مدت هاست كه ديگر كسى بهانه بودن تو را تا وقت جمع شدن بساط صبحانه نمى گيرد. يك لقمه بزرگ نان و پنير بر مى دارى و مى روى، بايد پيراهن باباى بچه ها را اتو كنى، ديكته پسر بزرگترت را هم تصحيح نكرده اى، حالا بعد از همه اين سال ها آنان فهميده اند كه تو بايد به ديگر كارهايت هم برسى. ناهار پسرت را آماده مى كنى، حتى كاسه كوچكى را ماست مى كنى و مى گذارى توى يخچال، بعد از آشپزخانه مى دوى توى اتاق، به چهار كنج خانه سر مى زنى، يا همان طور كه سرت توى كمد لباس هاست، كلى جمله تكرارى همچون هر روز هوار مى كنى روى سر بچه ها يا باباى آنها... ادامه مطلب
خبر اين است: انستيتو تحقيقات تغذيه ايران در بررسيهاي خود به اين نتيجه رسيده است كه مصرف كم لبنيات سبب شده تا 90درصد خانوادههاي ايراني، كمتر از حد استاندارد كلسيم دريافت كنند... ادامه مطلب
